به گزارش خبرفوری، پس از سقوط بشار اسد، این معناهای نمادین در سوریه دوباره نمود یافتند. در جولای ۲۰۲۵، در سویدا، درگیریهای قومی بین دروزها و اهل سنت رخ داد و نیروهای امنیتی ریش یک مرد درویش را تراشیدند. آسیب جسمی کمی بود، اما نمادگرایی عمل عظیمی بود و تصاویر آن در شبکههای اجتماعی منتشر شد، گویی این اقدام به عنوان «جنایت بزرگ» برجسته شد، در حالی که خشونتهای واقعی از سوی دیگر گروهها اغلب نادیده گرفته میشد.
بیشتر بخوانید:
اتهامات زننده به بشار اسد | معشوقههای فراوان و قتل مشاور!
نمونهای دیگر در ژانویه ۲۰۲۶ در تل ابیض رخ داد؛ یک مرد ادعا کرد بافت موهای یک مبارز زن از نیروهای سوریه دموکراتیک را بریده است. این ادعا موجی از واکنشها ایجاد کرد و هزاران زن کُرد با بافتن موهای خود همبستگی و مقاومت خود را نشان دادند. بعدها مشخص شد که مو مصنوعی بوده و ماجرا تنها شوخی بود، اما تأثیر نمادین آن پیش از روشن شدن حقیقت شکل گرفته بود.
این دو مثال نشان میدهند که بریدن یا تراشیدن مو، از نظر نظامی و عملی اهمیت کمی دارد، اما میتواند خشم اجتماعی را شعلهور کند و جرائم واقعیتر را به حاشیه ببرد. مو در این جوامع عرصهای برای نمایش اخلاق، شجاعت و کرامت است و رفتارهای نمادین، گاهی بیشتر از خشونتهای ملموس، توجه رسانهها و افکار عمومی را جلب میکند.
همچنین، شبکههای اجتماعی و فضای دیجیتال این معناهای فرهنگی را تشدید کردهاند. انتشار تصاویر و ویدئوهای مربوط به تراشیدن ریش یا بریدن بافت مو، نه تنها بازتابدهنده خشونت واقعی نیست، بلکه وسیلهای برای نمایش قدرت و دفاع از شرف اجتماعی تبدیل شده است. این مسأله نشان میدهد که در خاورمیانه، نمادها و سمبلها میتوانند از خود واقعیتها جلو بزنند و سیاست، فرهنگ و رسانه را تحت تأثیر قرار دهند.
.
منبع:
خبر فوری | https://www.khabarfoori.com
